ทุกวันนี้ฉันเหมือนอยู่คนเดียวโดนลำพัง ในโลกที่กว้างใหญาไร้ซึ่งผู้คนเดินวนเวียนมาทักทาย
โลกใบนั้นของฉันมันมีเพียง พระอาทิตย์ที่ค่อยส่องแสงตอนกลางวัน แสงดาวและแสงจันทร์ยามค่ำคืนมันช่างเงียบเหงาอะไรได้เช่นนี้หนอ
ฉันอยากหาเพื่อนที่รู้ใจสักคนไว้คุยในยามค่ำคืนที่ฉันเหงาและโดดเดี่ยว ฉันคิดว่าเพื่อนของฉันคนนั้น
จะทำให้ฉันหลุดลอยจากความรู้สึกเช่นนี้ ที่ฉันพยายามทำใจอยู่กับมันมานานนับปี แต่แล้วฉันก็ทำไม่ได้
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เสี้ยวหนึ่งของความคิดก็บอกกับฉันว่า "เพราะตัวฉันเองไม่คิดที่จะอยู่คนเดียว"
หรืออาจเพราะ สังคมนี้ไม่มีใครที่จะสามารถอยู่คนเดียวได้โดยลำพัง ฉันคิดว่าจริงนะ เพราะว่ายังไง
คนเราก็ต้องมีการสื่อสารกับบุคคลอื่นบ้าง ไม่ได้วิธีใดก็วิธีหนึ่ง ยิ่งสมัยนี้แล้วการสื่อสารช่างไร้พรมแดนยิ่งนัก
เราอยู่คนละประเทศที่ไกลแสนไกล แต่ก็เหมือนอยู่ใก้ลกันแค่ผนังห้องปิดกั้นไว้
สามารถพูดคุย มองเห็นหน้า รูปร่างลักษณะทุกอย่าง ด้วยคำว่า "เทคโนโลยี" เอ๊ะ..หรือจะเพราะสิ่งนี้
ที่ทำให้ฉันเหงาอย่างทุกวันนี้ หรือเปล่า
แต่ความจริงแล้ว มันไม่ใช่เลย สิ่งที่สำคัญไปกว่านั้นคือ "สมองของฉัน" มันสั่งให้ฉัน คิดอยู่เสมอว่า
ฉันเหงา ฉันอยู่คนเดียวในห้อง ฉันไม่มีใคร เพื่อนฉันหายไปไหนหมด มองหาเพื่อนสักคนข้างกายยังไม่มี
คิด...เองทำไม เลิกคิดแล้วคิดใหม่ว่า "ฉันต้องออกไปข้างนอก ออกไปหาเพื่อน เจอเพื่อน กินข้าว
เดินเล่น กับเพื่อนๆๆ บ้าง" นี่ซิ ฉันถึงจะไม่เหงาและมีเพื่อนที่รู้ใจตลอดไป
เอาละ ...คราวนี้เธอก็รู้แล้วว่า อะไรคือสิ่งที่ทำให้เธอเหงา สิ่งที่เธอจะต้องทำต่อไปคือ เิิดินออกจากห้อง
ไปเจอผู้คนบ้าง แล้วชีวิตเราจะมีความสุขมากยิ่งนัก
ไอ้บ้า
โลกใบนั้นของฉันมันมีเพียง พระอาทิตย์ที่ค่อยส่องแสงตอนกลางวัน แสงดาวและแสงจันทร์ยามค่ำคืนมันช่างเงียบเหงาอะไรได้เช่นนี้หนอ
ฉันอยากหาเพื่อนที่รู้ใจสักคนไว้คุยในยามค่ำคืนที่ฉันเหงาและโดดเดี่ยว ฉันคิดว่าเพื่อนของฉันคนนั้น
จะทำให้ฉันหลุดลอยจากความรู้สึกเช่นนี้ ที่ฉันพยายามทำใจอยู่กับมันมานานนับปี แต่แล้วฉันก็ทำไม่ได้
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เสี้ยวหนึ่งของความคิดก็บอกกับฉันว่า "เพราะตัวฉันเองไม่คิดที่จะอยู่คนเดียว"
หรืออาจเพราะ สังคมนี้ไม่มีใครที่จะสามารถอยู่คนเดียวได้โดยลำพัง ฉันคิดว่าจริงนะ เพราะว่ายังไง
คนเราก็ต้องมีการสื่อสารกับบุคคลอื่นบ้าง ไม่ได้วิธีใดก็วิธีหนึ่ง ยิ่งสมัยนี้แล้วการสื่อสารช่างไร้พรมแดนยิ่งนัก
เราอยู่คนละประเทศที่ไกลแสนไกล แต่ก็เหมือนอยู่ใก้ลกันแค่ผนังห้องปิดกั้นไว้
สามารถพูดคุย มองเห็นหน้า รูปร่างลักษณะทุกอย่าง ด้วยคำว่า "เทคโนโลยี" เอ๊ะ..หรือจะเพราะสิ่งนี้
ที่ทำให้ฉันเหงาอย่างทุกวันนี้ หรือเปล่า
แต่ความจริงแล้ว มันไม่ใช่เลย สิ่งที่สำคัญไปกว่านั้นคือ "สมองของฉัน" มันสั่งให้ฉัน คิดอยู่เสมอว่า
ฉันเหงา ฉันอยู่คนเดียวในห้อง ฉันไม่มีใคร เพื่อนฉันหายไปไหนหมด มองหาเพื่อนสักคนข้างกายยังไม่มี
คิด...เองทำไม เลิกคิดแล้วคิดใหม่ว่า "ฉันต้องออกไปข้างนอก ออกไปหาเพื่อน เจอเพื่อน กินข้าว
เดินเล่น กับเพื่อนๆๆ บ้าง" นี่ซิ ฉันถึงจะไม่เหงาและมีเพื่อนที่รู้ใจตลอดไป
เอาละ ...คราวนี้เธอก็รู้แล้วว่า อะไรคือสิ่งที่ทำให้เธอเหงา สิ่งที่เธอจะต้องทำต่อไปคือ เิิดินออกจากห้อง
ไปเจอผู้คนบ้าง แล้วชีวิตเราจะมีความสุขมากยิ่งนัก
ไอ้บ้า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น